katarina-djokovic

Katarina Đoković
(hocupozoriste.rs)

Gotovo trideset godina unazad u Somboru se održava vrlo značajan festival „Pozorišni maraton“ kom je osnovni motiv danonoćno igranje predstava. Festival obeležava kraj pozorišne sezone Narodnog pozorišta Sombor, a kako smo svesni da je prošlogodišnja sezona zbog pandemije bila zatvorena još u martu, sinoć su na Velikoj sceni Narodnog pozorišta Sombor započeti 28. i 29. Pozorišni maraton.

U baroknoj sali pozorišta čuli su se gromoglasni aplauzi nakon glavne reči upravnice Bojane Kovačević i reditelja Milana Neškovića, koji su, prvenstveno zahvalivši se publici, izneli da je solidarnost najveći fokus ovogodišnjeg festivala, a potom su čestitali i sugrađaninu Nikoli Jokiću, redovnom gostu Pozorišnog maratona, koji je pre dva dana proglaše nza MVP igrača NBA lige. Nakon svečanog otvaranja odigrale su se dve predstave Beogradskog dramskog pozorišta, „Kišne kapi na vrelom kamenju“ urežiji Juga Đorđevića i „Plastelin“, u režiji Marka Torlakovića.

Začetnik nemačkog novog talasa smatra se reditelj Rajner Verner Fasbinder, u čijim se delima na radikalan i opor način, kao pod lupom, izučava društvo u kojem živimo. Prožimanjem svakodnevnice, u delu „Kišne kapi na vrelom kamenju“, čiju dramatizaciju je uradila Tijana Grumić, uviđamo direktan odnos LGBT zajednice i pozorišta. Kroz pozorišni proces, dešava se intimizacija mladog glumca Franca (19) i sredovečnog reditelja Leopolda. Zbližavaju se i asistentkinja reditelja, odnosno Leopoldova žena Vera i mlada, ushićena glumica Ana, koja je zapravo Francova devojka. U ovom emotivnom i razdraganom četvorcu, uviđamo dijapazon socijalnih tema, od odrastanja, emotivne (ne)zrelosti, pa sve do tema zloupotrebe položaja, obmanjivanja i manipulacije u pozorištima. Kroz gotovo praznu scenografiju, i gru na celoj, otvorenoj sceni i u prvom redu publike, direktnije se prenose emocije i snažno probijačetvrti zid, što je somborska publika prihvatila i nagradila velikim aplauzom.

Marko Torlaković, potekao iz Sombora, režirao je drugu predstavu prve večeri Festivala - „Plastelin“, koja nam, takođe, dolazi iz Beogradskog dramskog pozorišta. Rađena je prema motivima drame ruskog autora Vasilija Sigareva. Kao i prethodna priča koja izaziva na delo socijalne teme, „Plastelin“ objedinjuje temu vršnjačkog, porodičnog i institucijalnog nasilja, a završava se suicidom mladog Maksima, protagoniste, igranog od strane svih glumaca u određenim segmentima. Fizički zahtevna predstava izvodi se kao bezbedna dečija igra, pretvarajući se u pakao, uz potporu klasične muzike i teškog rokenrola i ima za cilj da nam prikaže subjektivni osećaj nemoći kako samog Maksima, tako i ostale dece koja se suočavaju sa nasiljem. Reditelj je, na konfereciji za medije povodom premijere, naveo: „Dani detinjstva stapaju se jedan u drugi kao kugle plastelina, kao san koji se tokom jedne noći umnožava u gomilu boja i intenzivnih događaja. Sasvim je moguće da je detinjstvo ujedno najlepši i najtraumatičniji period života.“

Drugog dana festivala očekuju nas predstave „Usamljeni zapad” domaćinskog pozorišta i „Važno je zvati se Ernest” Narodnog pozorišta u Beogradu.